Amper één week na mijn formele promotie bij mijn werkgever Accenture naar ‘Consultant’, verruilde ik het werkende leven gedurende 2 weken voor dat van ‘Hardloper’. Daags na de Drunense Duinenloop had ik mezelf voor 12 dagen in de zon van Gran Canaria gestationeerd om knalhard te trainen en tussendoor zoals het een echte Hardloper betaamt te rusten. Voor deze rustmomenten had ik me gewapend met de inspirerende boeken ‘Eens een hardloper’ en ‘Helden van de 42’. Conclusie: beide scharen zich met stip in de Shortlist tussen het grof geschut van Dolf, Marti en Abdelkader.

‘Duizend mijl voor een mijlpaal’ is de les die expliciet in het meesterwerk ‘Eens een hardloper’ en impliciet in ieder hoofdstuk van de ‘Helden van de 42’ terugkomt. Goed voorbeeld doet goed volgen, en zo kwam ik in de eerste 6 trainingsdagen niet tot mijn normale 100~110km maar tot 160km. Uiteraard inclusief de nodige kwaliteit op de baan, prikkelende kilometers bergop, en losloop kilometers over het strand (heel vervelend).

Afgelopen vrijdag toog ik terug naar NL om op zaterdag nog even los te lopen, gekraakt te worden door mijn fysio, en gekneed te worden door mijn sportmasseur. Immers, gisteren stond de Venloop op het programma. Als bewijs van de groeiende vorm was het primair doel eindelijk die 1:10:00 uit de boeken te lopen, en als het even kon onder de 1:09:00. Luc Krotwaar vertelde dat hij op 3:12/km weg wilde, wat ongetwijfeld 21km lang voor nu net iets te snel voor me zou zijn. Maar goed, liever eerst samen dan direct alleen. Met Michiel Otten liep ik naar de start; hij wilde op 3:15 weg. Shit, dilemma: wellicht net iets verstandiger voor mij.

Na een 300 meter was het dilemma alweer vergeten en liep ik toch bij Luc om een “We zien wel waar het schip strand-poging” te wagen. De eerste 5km gingen mede door het in zeer grote getale aanwezige over-enthousiaste publiek in 16:05. Vervolgens zakte het tempo ietsjes in en kwam Michiel Otten bij het groepje om eigenlijk direct de kop ook over te nemen. Op de klim op 14km bij de brug vol tegen de wind in werd het me toch echt even te machtig (Michiels opbouw was wellicht verstandiger geweest). Gestaag liep het gat op tot zeg 15 seconden, maar kon ik me de laatste 3,5km herpakken omdat die 1:08:59 toch wel verleidelijk leek. Aangespoord door dat fantastische publiek werd het gat met de meester kleiner. Ja hoor, na laatste bocht kon mijn inmiddels traditionele scheldkanonnade weer beginnen toen ik de klok naar de 1:09:00 zag springen. (video)
Een PR op laatste dag van de ‘Hardloper’, vanochtend ging om 6:30 de wekker van de ‘Consultant’ weer.

De Paralympics zijn van start gegaan. Door het slechte weer is het wedstrijdprogramma aangepast en daardoor is de Nederlander Kees-Jan van der Klooster nog niet in actie gekomen. Dinsdag 16 maart zal hij voor de eerste keer boven aan de start verschijnen voor de Reuzeslalom zitskiën. Daarna zal hij nog tweemaal zijn opwachting maken tijdens de Afdaling op donderdag 18 maart en de Super G op vrijdag 19 maart.

Door zijn goede voorbereidingen hebben wij het volste vertrouwen in een goed eindresultaat.

Ook het eindresultaat van het Ronald McDonald Centre wordt steeds duidelijker. Ondanks het feit dat ook het weer in Nederland het schema wat heeft doen aanpassen, kijken we reikhalzend uit naar de ingebruikneming van het Ronald McDonald Centre in mei 2010.

Mede dankzij de steun van alle deelnemers van de Zuidas Run is het Ronald McDonald Centre ontwikkeld tot wat het nu is. En ook met de steun van de Zuidas Run 2010 wordt het mogelijk gemaakt dat kinderen en jongeren met een beperking ook kunnen sporten. Tijdens de Zuidas Run sport je dus niet alleen voor jezelf. Je geeft honderden jonge sportertjes ook de mogelijk hun talenten te ontwikkelen op sportgebied.

Vancouver 12 februari: De vlam in het Olympische stadion wordt binnengedragen. De Olympische Spelen zijn geopend!
Vancouver 13 februari: Sven Kramer wint Goud op de 5.000 km. Waanzinnige prestatie van een jonge jongen die met enorm veel doorzettingsvermogen, discipline en talent de top heeft bereikt de afgelopen jaren. De gedoogde winnaar.

Vancouver 12 maart: De start van de Paralympics.
“Oh ja, die zijn er ook nog”, is vaak de reactie van velen. De aandacht voor de Paralympics is vergeleken bij de reguliere Olympische Spelen minimaal. Maar ook hier worden fenomenale records neergezet. En ook vanuit Nederland zijn er topsporters die hun beste prestaties zullen leveren in Vancouver. Wat dacht je van de Alpine skiërs Kees-Jan van der Klooster en Bart Verbruggen? Zij zullen de sneeuw doen opstuiven en strijden voor de gouden plak.

De gehandicapte sport is echter niet altijd voor iedereen toegankelijk. Het is gebleken dat het lastig is voor mensen met een beperking om goeie accommodaties te vinden om te sporten. En ja, topsporter wordt je alleen als je ook heel veel traint. En dat kan dus binnenkort! Het Ronald McDonald Centre helpt nog meer sporters zich klaar te stomen voor de Paralympics in de zomer van 2012! Immers een goed begin is een halve medaille

Via deze blog zullen we jullie op de hoogte houden van de ontwikkelingen bij de Paralympics in Vancouver en de bouwontwikkelingen op het Ronald McDonald Centre.

Als je als trainer met een nieuwe loopgroep begint, bereid je je voor op allerlei vragen. Over kleding, over hoe hard of hoe lang trainen om 10 Engelse Mijl te kunnen voltooien, over eten en drinken, over pasta en sportdrank. De meest prangende vraag is toch vaak of getoonde hardloopschoenen niet aan vervanging toe zijn. Sinds kort weet ik wat het juiste antwoord is. Ze zijn nooit aan vervanging toe! De beste hardloopschoenen zijn schoenen waarvan de zolen volledig weggesleten zijn. Schoenen die het eerlijk contact tussen voetzool en wegdek herstellen. Hoe anders moet ik het berichtje op een populaire nieuwssite interpreteren dat hardloopschoenen wel je voeten beschermen, maar dat je beter blootsvoets kunt gaan rennen wanneer je je enkel-, knie- en heupgewrichten wil sparen?

Toch bekruipt me de twijfel en wanneer ik de oorspronkelijke bron raadpleeg (www.pmrjournal.org) wordt die niet weggenomen. Maar twijfel biedt juist ruimte om te experimenteren en knellend schoeisel leidt tot dadendrang. Halverwege mijn vroege ochtendtraining op de loopband trek ik mijn schoenen uit en de resterende meters leg ik op kousenvoeten af. Het is een verademing. Het zicht op de besneeuwde grasmat van het Olympisch Stadion doet me verlangen naar het voorjaar wanneer we na een training weer blootsvoets kunnen uitlopen op het jonge gras.

’s Avonds nog even terug naar het Stadion om training te geven aan een gezellig clubje oudgedienden van de Zuidas Run 2009. En ja, in de kantine van de atletiekvereniging staat nog steeds de mand waarin oude loopschoenen voor Afrika verzameld worden. Ik doe mijn knellende exemplaren erin, maar ook nu bekruipt de twijfel me. Hardloopschoenen voor het continent van de barefoot runners bij uitstek?
Ik weet het ook niet, maar van mijn trainersadvies voor deze week ben ik wel zeker: áls je nieuwe schoenen koopt, koop ze dan niet te klein!